ฮอว์คิงเกิดที่เมืองอ็อกซ์ฟอร์ดเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2485 เขาเป็นนักฟิสิกส์ชื่อดังแห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เมื่ออายุ 21 ปี โชคไม่ดีที่เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรค amyotrophic lateral sclerosis หรือ motor neurocytosis หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า อาการบวมเป็นน้ำเหลืองแบบลุกลาม แพทย์วินิจฉัยว่าเขาไม่ได้มีชีวิตอยู่มาสองปีแล้ว แต่เขายังมีชีวิตอยู่
แพทย์ยันไม่ได้มีชีวิตอยู่มาสองปีแล้ว เขาไม่เพียงแต่มีชีวิตที่ดีเท่านั้น แต่ยังได้รับปริญญาแพทย์และพักที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์เพื่อทำการวิจัยอีกด้วย ในงานที่เขารัก เขาเป็นโรคปอดบวมจากการทำงานหนักเกินไปในปี 1985 หลังจากการผ่าตัดแช่งชักหักกระดูก เขาสูญเสียความสามารถในการพูดอย่างสมบูรณ์ คำพูดใดๆ ที่เขาพูดหลังจากนั้นจะต้องทำผ่านเครื่องสังเคราะห์เสียงพูด
'คุณฮอว์คิง อาการป่วยของคุณจะทำให้คุณต้องนั่งรถเข็นตลอดไป' นักข่าวหญิงคนหนึ่งถามในสุนทรพจน์ครั้งหนึ่งของเธอ คุณคิดว่าโชคชะตาทำให้คุณเสียค่าใช้จ่ายมากหรือไม่? ' ใบหน้าของฮอว์คิงยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเรียบง่าย เมื่อเผชิญกับคำถามของนักข่าว เขาจึงพยายามพิมพ์คำเหล่านี้ด้วยนิ้วของเขา: 'นิ้วของฉันยังคงกระฉับกระเฉง สมองของฉันก็คิดได้ ฉันมีอุดมคติตลอดชีวิต ฉันรักญาติและเพื่อน ๆ ฉันมีหัวใจที่กตัญญู!' '
กอร์กีเคยกล่าวไว้ว่า 'เมื่อธรรมชาติทำให้ผู้คนไม่สามารถเดินบนทั้งสี่ได้ มันจะให้ไม้ค้ำ นี่คืออุดมคติ! ' ทางเดียวที่จะอยู่รอดของฮอว์คิงคืออุดมคติของเขา เขาควรอุทิศความสามารถของเขาให้กับอาชีพของเขา ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นคำตอบที่เขาต้องการเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความก้าวหน้าของมนุษย์ในการสำรวจโลกที่ไม่รู้จักด้วย
'ฉันเป็นใคร' เป็นคำถามที่เขาคิดเมื่อตื่นขึ้นมาครั้งแรกหลังจากตกบันได หากคุณตาย คุณควรทำสิ่งที่คุณชอบในเวลาที่จำกัด จากนั้นพวกเขาจะมุ่งเน้นไปที่ 'ฉันเป็นใคร' ปัญหานี้เป็นการค้นพบครั้งใหม่ในการสำรวจจักรวาล เขาชี้ให้เห็นว่าจักรวาลไม่มีจุดเริ่มต้นและไม่มีจุดสิ้นสุด ได้สร้างแนวคิดเรื่องเวลาเสมือน และชี้ให้เห็นการคาดเดาที่ชัดเจนของการเรืองแสงของหลุมดำ แน่นอนว่าข้อโต้แย้งของเขาจะกระตุ้นการต่อต้านของนักวิทยาศาสตร์คนอื่น ๆ อย่างแน่นอน แต่เขายังคงพยายามยืนยันทฤษฎีของเขาและเขาก็ประสบความสำเร็จ
แม้ว่าอาการของฮอว์คิงจะแย่ลง แต่เขาก็ยังมองโลกในแง่ดี เขาไม่เคยมองว่าตัวเองเป็นผู้ป่วย เขายังคงไปเต้นรำกับเพื่อน ๆ บนรถเข็นและควบคุมมันด้วยมือที่ยังเคลื่อนไหว เขาภูมิใจมากที่ได้หมุนรถเข็นด้วยรอยยิ้ม บางทีคนที่เผชิญหน้ากับความตายก็สามารถมีชีวิตที่ดีขึ้นได้!
การเลือกชีวิตของคุณก็เป็นทางเลือกของคุณเช่นกันที่จะเปลี่ยนนรกให้เป็นสวรรค์หรือสวรรค์ให้เป็นนรก ฮอว์คิงเป็นล่ามที่ดีที่สุดในจักรวาล ซึ่งพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าการมองโลกในแง่ดี ความขยันหมั่นเพียร และความจริงจังสามารถเปลี่ยนวิถีของชีวิตต่อหน้าโรคภัยไข้เจ็บได้ โรคก็กลัวสิ่งเหล่านี้เช่นกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของฮอว์คิงจะทำให้เราประทับใจเสมอ ซึ่งเป็นความสงบและความมุ่งมั่นที่เราเห็นในหัวใจของเขาด้วย
ฮอว์คิงไม่เพียงแต่นำความรู้ขั้นสูงสุดเกี่ยวกับจักรวาลมาให้เราเท่านั้น แต่ยังนำจิตวิญญาณของเขามาให้เราด้วยความกล้าหาญอันไม่มีที่สิ้นสุด ต่อหน้าคนที่มีแขนขาแข็งแรง เราก็มีร่างกายที่แข็งแรง แขนขาที่แข็งแรงควรเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจมาก แทนที่จะมีร่างกายที่แข็งแรงเพื่อบ่นถึงความเจ็บปวดในชีวิต เราควรรู้จักรับแสงแดดทุกวันด้วยร่างกายที่แข็งแรง เรื่องราวของฮอว์คิงคือการกระตุ้นให้คนธรรมดามองว่าความธรรมดาของชีวิตเป็นทางเลือกที่ผิดในยุคของเรา
ในโลกนี้ทุกคนสามารถเป็นตัวอย่างให้เราเรียนรู้ได้ ความพิการทางร่างกายไม่ใช่ความพิการ แต่ความพิการที่แย่จริงๆ ก็คือเราไม่รู้ว่าจะก้าวไปข้างหน้าอย่างไรและจะซึมเศร้า! ปิดวอลลุ่มให้คิดชีวิตตัวเอง ทำอย่างไรให้ชีวิตตัวเองเบ่งบาน!
จากเครือข่าย
